من کی باشم که بخوام در مورد جنگ نرم مطلبی بنویسم؟! اما وقتی اونایی که کسی هستند و نمی نویسند خوب شاید بد نباشد که چند سطری بنویسم.

یادش بخیر ۸ سال جنگ کردیم و بسیار شهید در این راه دادیم. من کی باشم که در مورد احساسم در مورد شهدا … اصلا ولش نمی نویسم!

جوانان ما خصوصیات بارزی داشتند؛ اهل جنگ با زشتی ها و تاریکی ها بودند و اهل دوستی و محبت بودند و همه چیزهای خوب …

از شنیده هایم می نویسم:

جنگ را عراق شروع کرد و وارد خاک ما شد.

و این جوانان بودند که داوطلب حضور در جبهه ها شدند.

و به جوانان اعتماد کردند و جبهه ها را به آنها سپردند تا سرافرازی ها را آفریدند.

آن جنگ تمام شد و جنگ دیگری شدت گرفت:

جوانان (همان یاران شهدا) با همان خصوصیات خوبشان دیگر از یاد رفتند.

جوانانی که روشن بودند و توانایی رویارویی با تاریکی ها را داشتند.

انگار دیگر لازم نبود جنگید. انگار دیگر جوانی جنگجو نبود.

مغز جوانان‌مان طعمه مارهای ضحاک می شد و این جوانان همان‌هایی بودند که می توانستند جنگجویانی را پرورش دهند.

جوانها را از حضور در جبهه ها منع کردند که خدایی نکرده مجروح نشوند و دشمن نیروی جوان می خواست، نیرویی از جنس ایرانی.

دشمن از حس جنگجویی و نیک خواهی جوانانمان سوء استفاده کرد و آنها را به سپاه خود خواند و …

به امید روزی که همه جوانان ایرانی آزاد اندیش از بند بدفکری ها آزاد شوند و به امید روزی که حصارها برداشته شوند…